Seni Tanıdığımda

Seni Tanıdığımda Seni tanıdığımda soğuk bir kış günüydü Nazlı bir ceylanın suya inmesi gibi inmiştin yüreğime Gözlerinde hüzün vardı, yüzünde yaşanmışlığın derin çizgileri Hayattı bu silkelerdi elbette insanıi savururdu hazan yeli misali bir sağ bir sola Nasılda katlanmış direnmişti o narin bedenin tüm haksızlıklara... Neydi seni ayakta tutan, nedendi tüm bu direnmeler Hani ozanda öyle diyordu ya " çok yaşayan yüze kadar yaşıyor " Nihayetinde sarmayacak mı bembeyaz kefenler? Ama hiç de öyle değildi Belki birilerine inat yaşamalıydın fütursuzca Tutmalıydın hayat ağacının yorgun dallarından Uzanmalıydı ellerin yıldızlara ve aya Bakmalıydın yemyeşil gözlerinle dalgın dalgın semaya.... Yeşil gözler! Evet o yeşil gözler Çıkarıp atası geliyor insanın ömrünü ayaklarının ta dibine Al senin olsun nem varsa, zaten aldın ey yar Bir bakış bir gülüş, belkide bir katre tebessüm Hadi tut ellerimden beni bir toprak gibi sar... Yaşanmışlığın kısa, Fakat; Hikayen bir roman kadar ağar. Sana kimler kıydı ey zümrüt gözlüm İnsan ne kadar acımasız , hayatsa çok ağar.. Sanki sana bunları yaşatan bir zebani Duymaz, görmez, insafsız mı insafsız Sanırsın hem kör hem sağır Heyhat sesin çıkmaz sırtında kervanın yükü Sahralar mekanın olmuş bağır ha bağır Dedim ya yaşanmışlığın çok ısa lakin hep kahır.... Kimi zaman, sana doğru baktığımda sanki sakarya Hani köpük köpük dert yükü kıvrım kıvrım akarya Bazen kıpkızılsın duvaklar içerisinde çağlayan ırmak Fıratla Türkü olup, Dicle ile gönlüne akmak...