Sessiz Sokaklar

Adını rüzgâra fısıldadım, Sokaklar dinledi, cevap vermedi. Bir adım attım geçmişime doğru, Taşlar ağladı, ben sustum. Gözlerimde senin hatıran, Gölgen gibi kayıp ve soğuk. Her gülüşün bir yara gibi Kalbimde yer açtı, dolduramadım. Gece, şehrin unutulmuş köşelerinde Sana dair kırık cümleler yazdım. Ve biliyorum… Hiçbir kelime, senin sessizliğini Tam olarak anlatamaz. Ama yine de yolluyorum sana, Bu hüzünle karışık sevdayı. Belki bir gün, bir yerlerde Okursun ve anlarsın… Bazen insan, yaşamak zorunda değil, Hissetmek zorunda kalır.