Sessiz Vedan

Bir ayrılıktır, Siner gecenin kör saatlerine Bir aşk rıhtımında bekler yalnızlık Ne vakit uykuya dalsam gözlerin çıkardı karşıma Uyanmak mı? Hiç istemezdim Uyanırdım, fakat seninle beraber Sendin bütün benliğimi sarsan acı Sendin aldığım nefesin yarısı Bir de kokun vardı Aldığım anda tatlı bir tebessüm sarardı benliğimi gün boyu Derken metrelerce öteden bir vapur yanaşırdı iskeleye İçinde sen, sen ve yine sen O vakitler uzun uzun bakamazdın insanların yüzüne Bilirdim, utanırdın Bu vakitler utanmıyormuşsun artık gözlere bakarken Ne acı! Ne kadar seni sevmediğime, eskisi kadar düşlemediğime inandırsam da kendimi; Tek bir gülüşünle yine başlardı hasretlik Düşün ki, Bir gül kondurmuşum senden güzel olmasın Saçlarının yanaklarınla birleşen yerine Çok geçmeden soluvermiş gül güzelliğini görünce Hangi çiçek solmaz Sen ki, Güllerin, nergislerin, papatyaların en güzeli Sana çevirir yüzünü bütün çiçekler Gün demini saçlarından, ben ise yokluğundan alırım Ayrılığın gözyaşlarını varsın sevda senin gözlerinde filizlensin Varsın yalnız senin Denizinde boğulayım Yalnız senin Kuytularında bıçaklanayım.