Son Bahar Hüznü

Her son baharda içimi Bir hüzün kaplar Yerlere döküldükçe Tek tek sarı yapraklar Ölümü hatırlatır bana Yerlere düşen yapraklar Nice sevdiklerimi aldı Kara topraklar Aşka aşık garip şeref Tüm acılarını içinde saklar Yerlere döküldükçe tek tek Sarı yapraklar Bana göre temsilen Her yaprak bir insan Her ağaç bir aile ve Ağaçlar dost ve akraba Doğmak ne kadar çok Sevindiriciyse Ölmekte o kadar çok Acı verici Her gün nice yapraklar Düşüyor dalından İnsanlar üzülüp ağlıyor Hayır dualarla uğurluyor Ve çaresizce Bakıyorlar ardından Vakti gelince gidiyor Her canlı bir yolcu Ne bir dakika önce Ne bir dakika sonra Elden bir şey gelmez Erteleyemez kimse ölümü Zira her insan acizdir Fanidir ve de ölümlü Sırası gelen gidiyor Geriye bahanesi kalıyor Ne mutlu giderken bırakabildiyse Hoş bir sedadır ancak Onun kalan mirası