Starbucks Akıncıları ya da Onsuzluk İdmanı

Saat 15:22 Bardaktan boşanırcasına yağan kahır Caddelerden tütüyordu Ağır Onsuzluk idmanım yeni bitmişti ki Kendimi sevimsiz bir kafede buldum Hüzün takıntılı şairlerin masasına doğru ilerledim “Arkadaşım sıçtırmayın metaforunuza Gayri-samimiyseniz mecbur değilsiniz şiir yazmaya” Hem komik hem kafiyeliydim Ama yaprak gibi titrediler karşımda Meğer az önce kefen giymiş Starbucks akıncıları ellerinden alıp yere çalmış grande Amerikanoları Onlardan sanıp beni İyice helak oldular. Mağrurdum Cesaret zembereğinden boşanmış tutkudur dedim Tutkusu olmayanın cesareti olmaz Sabrım gücüme yetmiyordu Sevda kolay demedi kimse Tonlarca halsizliği omuzlayacaksın Yavrulayıp ölür gibi Kendine saklayacaksın gerçeği Taze ölü yardım etmez taşınırken Sonra avucumda beliren eldivenleri Üzerinde baş harfleri adımın suratına çarptım gençlik iddasındaki hüzün şairinin memelerini pektoral sanan mahcup tişörtlü Yüzümün her kıvrımından bırakılmışken, boktan bir kafede adam tokatlıyordum. En ufak ipucu yoktu gözlerimde. Kendini Nietzche sanan bir deli diye titredi memeler. Dingil dedim içimden. Şair dediğin amma da çok şey bilmemeli. Toprak yolda giden bisiklet lastikleri gibi fısıldaşırdık Ağzından boynundan yayılan aşk hasta değilken iyileştirirdi beni Kestirme yol bulmuştuk uhreviye zühreviden. Ara sıra soğuk bir dış ses: “Bütün aşklar III. Reich gibi başlar, hem o boyundan yayılan şeye feromon diyoruz” İşitilmedi. Çünkü münasebetsizdi hatta terbiyesiz Sonra boyumuzu aşan mutluluklar dile geldi Si bemol major Serenat eşliğinde bir iç ses: “Biz seninle -başkalarının mutluluğu için- kabuk bağlamış sevinç bekçileriyiz. Nasıl oluyorsa kendi eşsiz şenliğimize davetli değiliz” Allak bullak yüzümden öte şiir mi var Aşıklar bilir O el ele iki sözcük Söylendikçe gerilen yay Kanatan ama kandırmayan Nasipsizlerin klişe dediği Bütün Türk filmleri gerçekmiş dedirten Kavuşamayanlara O iki sözcük Yanak yanağa