Toprağa Temenna

Üzerinde yaşadık mutlu mutsuz anları Seni vatan eyledi şühedanın kanları Ana gibi bağrına basmaktasın onları Düne dair ne varsa murat sendedir toprak! Aras, Dicle, Sakarya, Fırat sendedir toprak! Yunus Emre, Mevlâna, Hacı Bektaş gibisin Âşıkların gözünde bir damla yaş gibisin Elifçe dik duruşlu, eğilmez baş gibisin Son durağımız sensin, ölüm sendedir toprak! Nebevî rayihalı gülüm sendedir toprak! Tenimizin hamuru, yegâne özümüzsün Hem neşe hem kedersin; baharsın, güzümüzsün Yaşlılıkta yokuşsun, gençlikte düzümüzsün Ömrün en güzel çağı, sefa sendedir toprak! Koynun döşektir bize, vefa sendedir toprak! Dağlara giydirirsin yeşil elbisesini Duyunca mest olursun ırmakların sesini Dudağına kondurur mavi gök busesini Petek sende, bal sende, çiçek sendedir toprak! Karıncalar, köstebek, böcek sendedir toprak! Uğruna öldüğümüz mukaddes gayemizsin Vücudun hammaddesi, sen asil mayemizsin Şehitlerden yadigâr, ulu sermayemizsin Uğruna ölenlerin kanı sendedir toprak! Tapduk'un, Yesevî'nın canı sendedir toprak! Uyursun dolunayda, güneşle uyanırsın Nâmahrem eli değse al kana boyanırsın Elif gibi dimdiksin, Allah'a dayanırsın Gönlümü aydınlatan ışık sendedir toprak! Karacaoğlan, Veysel; âşık sendedir toprak! Kışın beyaz giyersin, duman bürür dağını Bin bir meyve donatır bereketli bağını Sulu sepken yağmurlar ıslatır dudağını Baharda uyanırsın, neşe sendedir toprak! Birbirinden alımlı köşe sendedir toprak! Bir yağmur sonrasında hissederim kokunu İnsana adamışsın varını ve yokunu Yüzlerden yansıtırsın siyahını, akını! En kıymetlimiz baba, ana sendedir toprak! Öze dönüştürensin, mânâ sendedir toprak! Tırmalarız yüzünü, yine de gülümsersin Bazen sert bir kasırga, rüzgâr olup esersin Üstünden çekilince insanlara küsersin Hele çapalayıver, nimet sendedir toprak! Uzaklarda aramam, cennet sendedir toprak! Üstün(d)e doğan güneş ısıtır içimizi Hasat vakti bereket dindirir (s)a(n)cımızı Ana gibi şefkatle okşarsın saçımızı Özümüz topraktandır, maya sendedir toprak! İnsanlıktan çekildi, haya sendedir toprak! Olgun başaklarını, ekinini biçeriz Dağlardan coşup gelen bulaklardan içeriz Kimse kalmaz üstünde, elbet bir gün göçeriz Nice sırra gebesin, gizem sendedir toprak! Sıla-i rahimsin sen, özlem sendedir toprak! Gözümüz üstündedir, aparamaz el seni Gönül bağında gülsün, koparamaz el seni Ağaçlar engel olur, süpüremez el seni Apaydınlık şafaklar, yarın sendedir toprak! Sen çözümsün, kim demiş sorun sendedir toprak? Cömertsin, elin açık; ne istesek verirsin Sonbahar geldiğinde bir mum gibi erirsin Seni bir görenleri sen bin kere görürsün Üzerinde gezinir, bulut sendedir toprak! En karamsar demlerde umut sendedir toprak! M. NİHAT MALKOÇ