Türk Köylüsü

Topraktan öğrenip kitapsız bilendir, Hoca Nasreddin gibi ağlayan Bayburtlu Zihni gibi gülendir. Ferhad'dır, Kerem'dir, ve Keloğlan'dır. Yol görünür onun garip serine, analar, babalar umudu keser. kahbe felek ona eder oyunu. Çarşambayı sel alır, bir yâr sever el alır, kanadı kırılır çöllerde kalır, ölmeden mezara koyarlar onu. O, "Yunusu biçâredir, baştan ayağa yâredir," ağu içer su yerine. Fakat bir kerre bir derd anlayan düşmesin önlerine ve bir kerre vakterişip : "-Gayrık, yeter!.." demesinler. Ve bir kerre dediler mi: "İsrafil surunu urur mahlukat yerinden durur", toprağın nabzı başlar onun nabızlarında atmağa. Ne kendi nefsini korur ne düşmanı kayırır, "Dağları yırtıp ayırır, kayaları kesip yol eyler âbıhayat akıtmağa..." Nazım Hikmet RAN