Ümmet-i Bülbül

Ey gül! Gül hadi! Sen bülbüle. Bülbül harap oldu, Hep sen diye. Ey Gül Muhammed Mustafa! Gül, ümmet-i bülbüle! Gül Muhammed şefaatinle! Gül, ümmet-i bülbüle! Bülbül tutulmuştur güle, Uyku girmez gözlerine, Seher vakti nöbetlerde, O güzel sesi ile, Verir âlemlere neşe. Ey Gül Muhammed Mustafa! Gül, ümmet-i bülbüle! Gül Muhammed şefaatinle! Gül, ümmet-i bülbüle! Yağmur yüklü bulutlar, Ve o güzelim rüzgarlar, Bir de o, o topraklar… Hayran kaldı bu aşka, Bülbülün sevdası bir başka. Ey Gül Muhammed Mustafa! Gül, ümmet-i bülbüle! Gül Muhammed şefaatinle! Gül, ümmet-i bülbüle! Bülbülün dilinde hoş nağmeler, Aşk kokan o dizeler, Âşık bülbül hep gül ile, Bülbüle hasret tüm sevenler, Arşa çıkar bu özlemler. Ey Gül Muhammed Mustafa! Gül, ümmet-i bülbüle! Gül Muhammed şefaatinle! Gül, ümmet-i bülbüle! Bu firakı taşıyamaz. Gözlerinde yaş kalmaz, Bülbül gülden ayrı olmaz, Yürek buna dayanamaz, Bülbül gülsüz yaşayamaz! Ey Gül Muhammed Mustafa! Gül, ümmet-i bülbüle! Gül Muhammed şefaatinle! Gül, ümmet-i bülbüle! Şâir’ül İslâm Yûnus Kokan