Unutabilirsin Kalbim

Zifiri karanlık çöktü şehrin üzerine Ben ise yaşadım acıyı ta en dibinde Küstüm kaderime dert eyledim gelmeyen sensiz sabahı kendime Sensiz geçen uykusuz saatleri saydım Merhem olmadı ki zaman içim yanarken Geçmedi kalbimdeki sızım Sen yanımda yokken. Sonra gecenin en karanlık saatinde kendimle hesaplaştım. Unutulan sen değildin Belki de bendim. Damla damla düşen göz yaşı değildi gözümden sendin. Kalbimi bir demir parmaklık gibi içime hapsettim. Ne özgür bırakabildim ne de kabullendim Geceler beni demledi ben geceleri Aydınlığa çıkamayan dili geçmiş bir zamanım şimdi. Oysa ki karanlık dağılmış Ruhum, ruhum bile benden bıkmış Bu dört duvar bir mezar Simsiyah renklerde kaldım Beyaz bir ölüm miras senden sensiz neyleyim hayatı yaşamak yaşamak neden Bendim, bendim zifiri karanlığa gömülen. Beklediğim sendin sende gelmedin çok geç Artık unutabilirsin Kalbim... Ferhat Durak