Üşüyorum Yokluğunda

üşüyorum yokluğunda odam zifiri karanlık elerim bedenim hasret kalmış sana titriyor bütün benliğim yokluğunda İstanbul beyaza bürünmüş tıpkı kalbin gibi bir onlar güzel görünüyor gözüme sessizlik bürünmüş içimize konuşmaz olmuş diller biter mi bu günler geçer mi bize yine yaz gelir aydınlık olur mu güneş bizim için yine doğarmı sevdiğim ben kışın ortasında bile nefesinle olsa ısınır mıyım ah yarim sen gittiğin günden beri ben hiç ısınmak nedir bilmedim bilemedim yokluğunda ben hiç gülmedim...