Uyuyan Güzel

Çekinirim, Eğer konuşursam uyanırsın. Eğer konuşursam sonsuzluğun yarım kalır, Kıyamam. Küçük çocuklar yürütürüm gökyüzünde ve gözlerinde bilhassa. Ufak yüreklerinde sevdalar tomurcuklandırıp ismini fısıldarım, göğüs kafeslerine. Tarifi imkansız kokular duyarım ansızın; Ihlamur kaynatırlar balkonlarda... İhtiyarlamış bir kitabın sayfaları çevrilir -içinde sen yoksun- Meşgul eller çarpar acemilikle dolu kül tablalarına kırılırlar. Duyamazsın! Aldırma, Bir bebeğin ilk adımları gerçekleşmekte zihninin oyun bahçelerinde. Sen de gülüyorsun aslında bilmem kaçıncı doğumun bilmem kaçıncı arifesinde. Ve ben, Senin uyanmandan korkarak (Ki safi güzellikler saçılıyor bedeninin her zerresinden) Ama bir yandan da sevgilim Uyanman için yanıp tutuşarak izliyorum seni. Ritmini hissediyorum tenimde göğsüne girip çıkan soluklarının dansını. Duyuyorum, omzuna binmiş hayat yorgunluğunun sonsuzluğa uygun adımlarını. Demem o ki: Dayanamayacağımı hissettiğimde eylemsizliğine kendimi alıkoydum senden. Şarkıya da şiiri de lanet olsun bu yüzden! Artık dövüşmeli yıllanmış düşmanlar. Artık dirilmeli mermer mezarlardaki peltek öfke. Ve artık çığlık çığlığa büyümeli bir yangın. Çünkü evet, tam da şu anda duymalısın beni. Çünkü artık, Beni de dahil edip bu katıksız sessizliğe senin haricindeki bütün kainat uyuyabilir. Ama anlasana güzelim; Sen mutlaka, Uyanmalısın!