Veda

Gidişin bir akşamın en sessiz yerine düştü, Ben hâlâ adını kalbimin kıyısında saklıyorum. Sanki birazdan dönecekmişsin gibi bakıyorum kapıya, Ama biliyorum, sen artık bambaşka bir yoldasın. Gözlerin hâlâ içimde bir yangın gibi, Ne söndürmeye gücüm var ne de alışmaya. Seni sevmek bir ömürlük bir yükmüş meğer, Taşıyorum, ama kimseye anlatamıyorum. Gitmek sana yakıştı belki, Ama ben kalmayı senden öğrendim. Biraz sende kaldım, biraz bende eksildin, Şimdi ikimiz de yarım bir hikâyeyiz. Sana son kez “kal” diyemedim, Çünkü aşk bazen susmayı gerektirir.