Vefâ
Yaşarken ne kimse takar dürüstü,
Ne adam yerine konulan olur.
Ölünce dikilir bir bronz büstü;
Seneden seneye anılan olur.
İlk yâd günü bir bilseniz, âh, nerden...
Uzak, yakın gelen çıkar her yerden.
Herkesler seveni kesilip birden,
Kabrine çiçekler sunulan olur.
Sonra akıllarda bir ismi kalır;
İki, bilemedin üç resmi kalır.
Ne ismi ne resmi ne cismi kalır;
Zamanla hiç yokmuş sanılan olur.
Hem gündüz hâcizli Şerif hem gece...
Vefânın miâdı dolmuş vâdece.
İstanbul'da bir semt şimdi sadece;
"Yok" değil, "var" diyen yanılan olur.
2 Eylül 2014
İzmir