Yalpalayan Sözcüksüzlüğüm

öyle afili sözcüklerim yoktu benim içimden ne geliyorsa ikiye bölüp sunuyordum yüreğine ilk bölük gözlerimden akıyordu gözlerinle buluşunca ikincisi ise heyecanıma kurban gidip kekemeliğin bozduğu ahengin iticiliği ile adeta yerin dibine sokuyordu beni velhasıl çifte tutukluk yaşıyordum aşkımı itiraf ederken öyle şimdiki rahat davranan kızlar gibi değildim allara bürünen yüzümde boncuk boncuk terler belirirdi gözlerim bakışına dokununca kekemeliğin darmadağın ettiği sözcüklerimi toplayamamamın utancı hele dilime sus emri verecek gücü bile kaybetmişti Haa bi de dizlerimin bağı çözülmüştü dizinin dibine çöküvermiştim oysa en kısa yoldan anlatacaktım sana olan aşkımı vakit kaybına meydan vermeyip bir an evvel yaşamak için seni aşk konuşması da planlı mı olurmuş aha böyle çakılır kalırsın işte koca alfabenin tek bir harfini bile tutamadan dökülüp saçılırsın seni içine çeken zamanın tam orta yerine