Yaşanmayan Günlere

Güzel günler yaşamamıştık maziden bir şeyi de özlemiyorduk ne arkamızda güzel anılar ne önümüzde mutlu yarınlar vardı hiçbir şeyi taşımamıştık bugüne. Düşlerimiz saydam cam gibi kırılmasını, yüreklerimiz acılardan dağ yapmasını, umutlarımız hayal kırıklıklarından tespih yapmasını, gözlerimiz ağlamasını bildi. Ne zaman hayata karşı amors durup içi acılarla dolu bir tütün sarıp yaksak, ancak nefeslik mutluluklar veriyordu ve bir yudum çekmeden yarılanıyordu, sevincimiz dumanı dağılıncaya kadar sürüyordu, kimseler anlamıyordu... Ama yine de yaşardık, ne olacağımızı bilmediğimiz yarınlarda sırf birbirimiz için yaşardık, başka kimseler ilgilendirmiyordu zaten kimseler yoktu sadece ikimiz vardık. Ayrılıklar hep uzun sürerdi hep hüzünlü hep ağlamaklı yollar uzun sürerdi sana gelirken bitmek bilmezdi bir türlü ama hep açık. Hüzünlerimden yastık yapardım kocaman ve taş gibi sert, geceleri başımı indirmeye kıymazdım sadece bakarken dalardım acıdan yapılmış nakışlarına, inanmazdım hüzünlerinin de senin gibi insancıl olacağına. Ayrı düştük, içimde senin boşluğun, yolları öğrenmeye başlıyordum sana gelen, gitmeyi bilmiyordum daha, bütün bunları oyun zanneden yaramaz bir çocuktum hala. Ama yine de yaşa(r)dık yaşama sevincimiz yeminimiz vardı, hiçbir zaman bitmeyen ve hiç gerçekleşmeyen kararmış umutlarımız. Yine de vazgeçmedik, bu da yaşanır mı demedik, göğsümüzü siper ettik yaşadık boranlarda titreyerek ve yarınlarda ne olacağımızı bilmeyerek. yaşadık yaşadın anne yaşadın yaşattın anne...