Yazık Bana

sıyah gecelere anlattım seni her yıldız susarken ben konuștum beyaz seyfalara döktüm kalbimi ama kelimelerim yarım kaldı kırmızı bir yara gibi içimde her nefeste kanayan pıșmanlık maviye baktım huzur sandım oysa içinde fırtına vardı kahverengi toprağa gömdüm umudumu belki yeniden filizlenir diye ama öğrendim yazık sana değil en çok bana çünkü ben ınandım çünkü ben sevdim çünkü ben sustum Ve șimdi en büyük ceza kendi kalbimi suçlu bilmek