Yirmibeş Yaşım

Çocukluğumun geçtiği sokağa gidip ağlamak istiyorum O çocuğa sahip çıkamadım diye Göğün karaçarşafında delik açan Mücevherler içinde Sanki Eylül akşamlarından kovulmuş sabah yıldızıyken Ben , yirmibeşinci yaşımı kemiriyordum Bütün düğümler bir ipte toplanır mı? Üstelik, Gecelerimi çalkalayan Sarsıntılı bir kervanken düşüncelerim Yağmurun yaktığını nerden bilirdim Ah! Şömineye attığım iki odunmuş gençliğim Toprağa inemeyen bulutların hüznü Okyanusları sorgulayan bir damlaydım yalnızca Fakat Hakikat mi gizlenmişti Ben mi sırtımı dönmüştüm Çözemedim Şimdi Anıların uzaklığı emziriyor şiirimi Alnıma dağ türküleri sürsem Serinler mi yüreğimdeki dereler Filizlerim koparılmış, Lakin halâ heybetli bir kuraklığın beyhude gururu var Renkler yapraklarını döküyor Ve ben ufukta bakır dövmek istiyorum