Yok oluş

Bağırmak istiyorum yükseklere çıkıp Duysun istiyorum, yer gök inlesin Çıksın içimde sakladıklarım Çünkü sürüklüyor beni uçuruma Istiyorum bağırmak adının her harfini Ay sıkılıp yerini güneşe bırakana kadar Bağırmak istiyorum bitene kadar sesim Boğazım kesilene kadar Bilsin istiyorum dünya Bu sensizlik bitsin diye Açığa vurayım tüm duygularımı Sen de bil ben de diye Yalnızlık operası yazmak Seni anlatmak isterim Herkesi durdurup Seni bağırmak isterim Sıyrıldım acılarımdan Kazıdım adımızı, aşkımızı Sürüklendikten sonra bu sensizliğe Hak ettiğin yer, oraya Şizofreni tanısı konuldu bana Seni görüyorum heryerde Beynimdesin sen beynimde Kalacaksın artık benimle Tanıyamıyorum artık seni Atamıyorsun bir mesaj dahi Bekliyorum sabahlarım solana kadar Belki unutmamışsındır belki diye beni Özlüyorum seni Sesinin her notasını Ezberledim tüm senliğini Aynı bir körün Yaşamını ezberlemesi gibi Kalbim kan ağlıyor son kez bak diye Göğsüm tutuldu pencere karşısında Bakarken sen geçersin diye Etmedin bile son bir veda Gecelerim korkularla doldu Gündüzlerim soldu Kana susamış bir kurt gibi aradım seni Senin aşkına susamış ben Bileydim eğer sürüklendiğimi bir boşluğa Asardım kendimi köprünün altına Geçen kimse görmesin bu acıları... Derime kazınan bu acıları diye Parmak izlerim silindi Sen silinmedin kalbimde Dilim bile kesildi Sen kesilmedin dilimden Tutamıyorum göz yaşlarımı Fazla geliyor içime artık Gözlerim kaldırmıyor bu kadar ağlamayı Nehirlerden denize akan su gibi Akıyor gözlerimden şelale gibi Bir veda busesiymiş dudağım da kalan Istemiyorum çıkarmak kafamdan son sen kalan Özlüyorum kokunu son burnumda kalan Aşkın var son kalbimde kalan