Yorgun Veda

Geçerken uğradın ayaküstü bir sevdadan ibaretti aşkın ılık bir hazan akşamında gönlümün sarhoşluğuna veda ettin, bana değil. Uzanıp göğsüme koluma damlattığın gözyaşların akar şimdi sicim gibi yüreğime, gözyaşının izi durur ki şahittir nemli yastık, şimdi kederimdeki ateşte kurur. Odam sen kokar yatağım ter ve sen bilir misin ey yar? teninin odaya bıraktığı kokunun sen gittikten sonraki azametini, dizimde, başının bıraktığı sızı, içimde elveda deyişinin... Şimdi kırılgan şiirlerimi mum alevinin nazlı ışığında yazıyorum, seni mum ışığında düşlüyorum. bilir misin ey yar? gecem sabaha bağlanmaz, bir mum geceyi devirir, bir mum karanlık hazan gecelerini sabaha çevirir, seni bana çevirmez ey yar seni bana çevirmez. Boynumu bükük koydun hayatımı sökük, unuttum beyazları mavilikleri, karalar kapladı düşlerimi, görmek isterdim gözlerini, gözlerin; anamın ak sütü gibi ak okyanus kadar berrak, yaşanılası bir sevda; ellerin ellerimde ellerim ellerinde, yaşanılası bir sevda bulmak isterdim...