Yorgunum Düşerse m Kalkmam İmkânsiz

Tartmaya kalkmayın dostlar sabrımı Yorgunum düşersem kalkmam imkânsız. Bir gün sendelersem, kazın kabrimi Yorgunum düşersem kalkmam imkânsız. Merhamet dilenmem kalbi kayadan Sağ yanım vefasız, sol yanım nadan En küçük beklentim yok bu dünyadan Yorgunum düşersem kalkmam imkânsız. Varolmanın şartı; sömrülme, sömür Kaç kurşuna hedef olmuş bu ömür Yaşadığım hayat değil kül, kömür Yorgunum düşersem kalkmam imkânsız. Ben bu yaştan sonra zamana uymam Gözüm kararınca hiç birşey duymam Başım eğilmişse, yastığa koymam Yorgunum düşersem kalkmam imkânsız. Bunca yaş yaşadım; ahsız, amansız Bu İtiraf; çok geç, belki zamansız Hayat sahnesinden çıkarım ansız Yorgunum düşersem kalkmam imkânsız. Kavga kargaşadan bıktım, durgunum Atmış asra bedel geçti her günüm Yaşama sevinci bitmiş sürgünüm Yorgunum düşersem kalkmam imkânsız, Özcan İşler