Yüküm Ay Işığı

YÜKÜM AY IŞIĞI Yüküm ay ışığı Ağaçlarda asılı gözlerim Kahpe düzende uyku tutmaz Yakılır yıkılır köklerim üstünde çadırlar içine ateşler düşer Dilim kurur su isterim ey yoldaşlar Bir sabah parlarım kolarımla Sen kaçarsın köşe bucak karanlıklar içinde Ben yeniden dirilirim Diri tut umudumu ey hayat Yüküm ay ışığı Yoksul yer yüzü soframın kaval sesinde Zeytin karasına doğrar Ekmeğimi Güneşi katık yapar Şafak’ları içerim Her sabah Yüküm ay ışığı Uzaklara sevdalanır başım Kır çiçekleri düşlerimde Şarkılarım toprağın bağrında Dilim kuşlarda Muhabbetim Yaldız’lar altında Saklanırım bazen nar ağacında Arılar dağıtır tozlarımı Döl yatağıma bahar düşer Mayıs’a elveda derim Ve sen kalırsın gözlerimde Birde haziran gülen yüzünde Sımsıcak güneşler çoğaltır Tunay akay