Divaneyim Şiiri

Divaneyim Şiiri

​DİVANEYİM
​Gönül bahçesinde kurudu dallar,
Bilinmez bir yere çıkıyor yollar.
Sarmıyor belimi o nazlı kollar,
Aşkın ateşine divaneyim ben.
​
Yüce dağ başında duman olurum,
Akan sular gibi yaman olurum.
Gözünün hapsinde aman olurum,
Kendi ateşimde pervaneyim ben.
​
Derdimi söylesem sığmaz kaleme,
Beni muhtaç ettin el gün aleme.
Tabipler gelmesin yaram deşmeye,
Dermanı olmayan viraneyim ben.

Hasretin mührünü vurdun bağrıma,
Kimseler yetişmez ah ü zârıma.
Kulak veren yoktur hiç feryadıma,
Dipsiz kuyularda efkarım ben.
​
Felek sillesini vurdu yüzüme,
Uyku haram oldu iki gözüme.
Kimse inanmıyor dertli sözüme,
Mecnun’dan öte bir biçareyim ben.
​
Zihni'ye veda vakti gelip çatınca,
Güneş dağ ardına küsüp batınca.
Toprak bedenimi sarıp tutunca,
Bir garip mezarda hikayeyim ben.
Yazan Şair:Zihni DERİN
20.01.2026

Yayınlanma: 02.02.2026 01:48
Düzenleme: 02.02.2026 01:48

Zihni DERİN Şiirleri

Şiiri Paylaşın

28 kez okundu.

Divaneyim Şiiri İçin Yorum Yaz...

Yorumu Kaydet

Bu şiir hakkında henüz yorum yazılmamış.
İlk yorumu üstteki formu kullanarak yazabilirsiniz.