Korku Çiçekleri Şiiri
Ne peygamber-, ne de can çiçekleri
Ne de buhûrumeryem;
Hep korku çiçekleri
Oldu saksılarımızı süsleyen.
Ürkek bezgin baktığımız göklerden
Yarınlara güvendi umduğumuz.
Çocuklar, evler ve ekmek...
Ama mutlu muyuz?
Zehirli, yeşerirse toprakta
Bir tohum, içtiği baldıranlardan
Açar korku çiçekleri, yozlaşmış tür.
Yeni aşı ister, budamak ister
Bizden geçmiştir.
Vardığımız her çizgi bir duvar kesildi
Kaygan küfler aşamayınca.
Ve ne olur bilirsin
Ve güzeldir dünya...
Yaşamayınca!
Behçet NECATİGİL
Varlık, 562, 15 Kasım 1961
Yayınlanma:
Düzenleme:
138 kez okundu.
Korku Çiçekleri Şiiri İçin Yorum Yaz...
Bu şiir hakkında henüz yorum yazılmamış.
İlk yorumu üstteki formu kullanarak yazabilirsiniz.
Benzer Behçet NECATİGİL Şiirleri:
- Solgun Bir Gül Dokununca (133)
- Atatürk'ü Duymak (129)
- Nilüfer (174)
- Şayet Aşk (131)
Son Eklenen Şiirler:
- Gurbet Yolcusu (18)
- İnsanlığın Aynası (19)
- Vesikalı Yârim (20)
- Orada ABD Vardır! (24)
- Amansız-3 (25)
- Ömür Biter (24)
- Söz Duası (29)
- Çırağın olayım ey AŞK (25)
- Garibin Anası (26)
- Gece (24)