ISSIZLIKLARDAN ISSIZLIKLARA şiiri, Boğaç Yüzgül şiirleri

ISSIZLIKLARDAN ISSIZLIKLARA Şiiri

Issızlıklardan sesleniyorum, ıssız yalnızlıklara;
Tek başına
ve anlamamalarından yoruldum,
Anlatamamaktan, anlaşılamamaktan değil;
Anlamayanlardan,
Ruhlarına bir damla olsun aydınlık damlamayanlardan,
Yoruldum...
Sonsuzdur bütün nota dizimleri,
Tınılarımı yitiriyorum ıssızların ıssızlık ısrarlarında,
Esrarlarında aslında hiç de gizem olmayanlardan yoruldum;
Sıkıldım sıkılaşmış saflarını iyice sıklaştıranlardan,
Sıkıcı sıkılganlıklarından sıkılmayanlardan sıkıldım...
Kar yağmıyor artık,
Karanlıklar, karlara da kara çaldı ,
Karabasan ömürlerini soluyoruz
ve mecburen
ve onlarla birlikte
ve onlarsız yoluyoruz saçımızı başımızı onlara dair sohbetlerde...
Anılarımız da karalanmıştır, karalanıyor; karalanır;
Fark etmeden yaralanır, yaralarlar;
Belki bir gün karanlıın kapısını aralarlar;
İçeri sızan aydınlığa sımsıkı sımsıkı sarılırlar diyedir bütün çaba;
Ama kumaşından
ve kaba saba
ve tek bir kitap yaprağı açmamış beyinlere hitap,
Bitap düşürdü,
Yoruldum,
Yordular...
Çünkü durdular hep,
Oldukları yerde durdular,
Onlara kim olduklarını, karanlığı sordular;
Kudurdular, daha da kudurdular;
Belki bu nesil dururlar, durulurlar ümidi de yoruldu benimle beraber;
Durmadılar,
Aydınlığı hiç sormadılar; karanlıklarıyla yordular,
Yoruldum karanlıklarınan
ve yarınsızlıklarından;
Yarınları, yarınsızlaştırmalarından yoruldum;