Uyuyan Güzel şiiri, Dinçer Paksu şiirleri

Uyuyan Güzel Şiiri

Çekinirim,
Eğer konuşursam uyanırsın.
Eğer konuşursam sonsuzluğun yarım kalır,
Kıyamam.

Küçük çocuklar yürütürüm gökyüzünde
ve gözlerinde bilhassa.
Ufak yüreklerinde sevdalar tomurcuklandırıp
ismini fısıldarım, göğüs kafeslerine.

Tarifi imkansız kokular duyarım ansızın;
Ihlamur kaynatırlar balkonlarda...
İhtiyarlamış bir kitabın sayfaları çevrilir
-içinde sen yoksun-
Meşgul eller çarpar acemilikle dolu kül tablalarına
kırılırlar.
Duyamazsın!

Aldırma,
Bir bebeğin ilk adımları gerçekleşmekte
zihninin oyun bahçelerinde.
Sen de gülüyorsun aslında
bilmem kaçıncı doğumun
bilmem kaçıncı arifesinde.

Ve ben,
Senin uyanmandan korkarak
(Ki safi güzellikler saçılıyor bedeninin her zerresinden)
Ama bir yandan da sevgilim
Uyanman için yanıp tutuşarak izliyorum seni.
Ritmini hissediyorum tenimde
göğsüne girip çıkan soluklarının dansını.
Duyuyorum,
omzuna binmiş hayat yorgunluğunun
sonsuzluğa uygun adımlarını.

Demem o ki:
Dayanamayacağımı hissettiğimde eylemsizliğine
kendimi alıkoydum senden.
Şarkıya da şiiri de lanet olsun bu yüzden!
Artık dövüşmeli yıllanmış düşmanlar.
Artık dirilmeli mermer mezarlardaki peltek öfke.
Ve artık çığlık çığlığa büyümeli bir yangın.
Çünkü evet, tam da şu anda duymalısın beni.
Çünkü artık,
Beni de dahil edip bu katıksız sessizliğe
senin haricindeki bütün kainat uyuyabilir.
Ama anlasana güzelim;
Sen mutlaka,
Uyanmalısın!