Ölümün Başlangıcı şiiri, Adem Taşdemir şiirleri

Ölümün Başlangıcı Şiiri

Eriyorum sanki günbe gün
Issızlşıyor her beklenişte ruhum
Korkuyorum sanki her gün
Kalbim taş kesiliyor biliyorum

Unutuyorum tüm yaşanmışlıklarımı
Kaybediyorum hafızamda resmini
Duyamıyorum artık ince sesini
Tutamıyorum beyaz ve naif ellerini

Mahrum kaldım bu koca şehirde
Sensiz ve biçare bir şekilde
Izdırap oldu artık seni sevmek bile
Biliyorum yavaş yavaş yok oluyorum

Unutmaya yüz tuttum sanki seni
Hayal bile kuramıyorum
Hastalanmış bir hekim gibi
Derdime bir derman bulamıyorum

Seni sevdiğim o gün
Yeniden doğmuştu ruhum
Senin de beni sevdiğin o gün
O zaman başlayacaktı ölümüm