Bir Garip Kumaş Şiiri
Ağzımın üstünde bir garip kumaş,
Ne kulak razı olur, ne de sever onu baş.
Maskesini çıkaran insan, bambaşka biri oluyor,
Bir başka tabirle, adeta evrim geçiriyor.
Altından belki güler, belki ağlar,
Belki anana söver, belki sana sayar.
Göz görmez onu, sadece kendi anlar,
Bundan fırsat buldu, çok günaha girdi insanlar.
Tabi kimse söylemedi, başına bela olacağını nerden bilebilirsin?
Ne konuşabilirsin onunla, ne de yemek yiyebilirsin.
Öyle bir noktaya geldi ki, indirince kendini suçlu hissedersin,
Ey maske! Allah senin belanı versin.
Ali Bozkurt
Yayınlanma:
Düzenleme:
Şiir Teması (Konusu): Maskenin zorunlu olduğu dönemlerin verdiği buhran sonucu ortaya çıkmış bir çalışmadır.
Şiiri Paylaşın
166 kez okundu.
Bir Garip Kumaş Şiiri İçin Yorum Yaz...
Bu şiir hakkında henüz yorum yazılmamış.
İlk yorumu üstteki formu kullanarak yazabilirsiniz.
Benzer Ali Bozkurt Şiirleri:
- Mezardan Gördüklerin (255)
- Tam Şah Damarımdan (162)
- Matem (182)
- En Güzel Yol (265)
Son Eklenen Şiirler:
- Özlü Sözlerim 39 (20)
- Özlü Sözlerim 38 (20)
- Özlü Sözlerim 37 (20)
- Özlü Sözlerim 36 (20)
- Özlü Sözlerim 35 (21)
- Özlü Sözlerim 34 (20)
- Özlü Sözlerim 33 (21)
- Özlü Sözlerim 32 (21)
- Özlü Sözlerim 31 (20)
- Özlü Sözlerim 30 (19)