GİDİYORUM şiiri, Ali Fırat Dicle şiirleri

GİDİYORUM Şiiri

İçimde çınarların kökünden sızan sızı
Yaprağında gizli senden ayazın izi
Dilimde sustukça büyüyen bir nehir uğultusu
Gözlerimde yıktığın o eski şehrin tozu.
Ömrün son cümlesini noktalar gibi
Kendi karanlığımı sırtlanıp sessizce
Bir bilinmeze gidiyorum.

Dur deme
Kalbinde bana ayrılacak yok bir köşe
Aşk diye sunduğun içimde derin bir yara
Geçer demekten yoruldu o dilsiz yük
Yeni bir gökyüzü doğurdum enkazımdan
Varmış tükenmenin de bir şerefi
Bunu anladım ve gidiyorum.

Bir masalda figüran olmakmış seninle yürümek
Evimde yabancı gibi kapı eşiğinde beklemek.
Kırılmak anlık
Dökülen parçaları toplamak bir ömre bedel
Kalbimi emanet ettiğim elden almışım ecel.
Meğer en çok saçlarımı teğet geçen
O soğuk rüzgârların yakmış
Ruhum usanmış yokluğunun koyu gölgesinden
Senden gidiyorum.

Ne bir yemin temize çeker bizi ne de bir özür
Dokunduğumuz her kelimeyi öldürür bu uçurum.
Yarım kalan ne varsa heybeme doldurup hepsini
Güneşi hiç görmeyecek
Koynuna bırakıyorum gecelerin
Sen gölgeni başka iklimlere sat
Ben artık kendi ışığımla yanacağım.
Yol senin olsun ben kendi patikamda kaybolacağım

08.08.2008

Anadilim gibi kalbimin en derininde ve yasak olsan da
Kara gözlerine beni de göm Hevalo!
Kara gözlerine beni de göm

11.01.2014