KALBİMİN KIYISI şiiri, Ali Fırat Dicle şiirleri

KALBİMİN KIYISI Şiiri

Taş atmadım kalleşçe kimsenin kaderine,
Herkes kendi karanlığında hapsedildiği gecede
Üşüyor amansız başka türlü.
Eğildim yalnızca kendi kanayan yaralarıma,
Bir de yetim bir kuşun kırık kanadına,
Sessiz, uzun ve direngen...

Sonra kendi içime çekildim,
O kilitli, o terk edilmiş odaya.
Zindan yıllarının ağır gölgeleri,
Penceremde hiç bitmeyen kıştan kalmış bir ayaz.
Konuşsaydım, kelimelerim
Anlaşılmaz, yabancı bir dildeki çığlık gibi
Düşecekti vurdumduymaz kulaklara.
Sustum... Sustum da dağlar çatladı.

Günler, kurşuni
Puslu bulutlar gibi geçer insanın tepesinden.
Derken ansızın bir ışık patlar ruhunda
Sıcak bir gülüş, dik bir bakış, nisan rüzgârı...
Zaman durur, saatin zembereği kopar.
Koca dünya, bir anlığına
Yalnızca kalbinin çarptığı o yere kadar küçülür.

Çıkmasaydın karşıma,
Aynı kör sokaklarda dolanıp duracaktım belki,
Aynı gökyüzüne bakıp
O hürriyeti hiç görmeden.
Kıyısında yaşadığı denizin
Suyunu o azgın sesini hiç duymamış bir garip gibi...
Sen öğrettin bana sevdalım,
İnsanın içinde direnen ikinci bir hayat olduğunu,
Prangalara aynalara sığmayan bir ruh taşıdığını.

Öldürüyorum gerçekten bazılarını,
Aklımdan, kalbimden söküp atıyorum isimlerini, izlerini.
Unutmak, toprağın o cömert merhameti
Kandan,
Üstünü örter acıdan sızlayan yerlerin

Ölümü düşünmek değil beni narin tutan,
Beni yaşatan
Ufukta duran o kaçınılmaz ihtimal
Omuzlarımdaki o ağır yük
Kanarya nasıl bilirse açık gökyüzünü,
Ben de mutlak özgürlüğün varlığını bilerek
Daha çok dişimi sıkıp dayanıyorum hayata.

Dicle gibi, Fırat gibi bir nehir boyu
Ağlayabilmeyi.
Akan gözyaşlarımla derdimi dökmeyi...
Sessizliğimde sakladığım
O kanlı mevsimler çiçek açacak bir gün.
Hiç kimseye kendimi anlatmayacağım artık,
Beni anlayanlar, o fırtınayı aşanlar
Çoktan gelip vurmuş olacak kalbimin kıyısına...

05.06.2026

Yayınlanma: 15.10.2026 10:33
Düzenleme: 15.10.2026 10:33

Ali Fırat Dicle Şiirleri

Şiiri Paylaşın

KALBİMİN KIYISI Şiiri