O TEK KIVILCIM şiiri, Ali Fırat Dicle şiirleri

O TEK KIVILCIM Şiiri

Yokluğun, haritalara sığmayan bir yara
Hangi yanından geçsem yeniden kanıyor.
Gece, göğün eski bir mektubunu yırtıp
Adını bıraktı zihnimin kuyu dibine.
Sen, karanlığın ezberini bozan
O tek kıvılcım...

Gözlerinin yıldız tozu çökmüş derinliğine
Bırakmak vardı kendimden arta kalan ne varsa
Sessizce,
Belki ilk kez kendime yabancılaşmadan,
Bir anlığına da olsa
Sana sığınmak...

Gün boyu içimde biriktirdiğim aydınlığı
Akşam olunca gülüşünün kuytularına
Dökerdim bir bir.
Sesin değseydi,
Kaburgalarımın altında ürkekçe saklanan
O kanatsız göçmen
Belki yeniden bulurdu yönünü.

Bir kez değseydi dudaklarım tenine,
Dünya dönüşünü unutmuş bir çark gibi dururdu.
Gecenin nabzında kor kesilirdi suskunluğumuz
Aramızdaki mesafe,
Kendi karanlığında eriyen buzdan bir duvar…
Ne uzaklık kalırdı aramızda
Ne de zaman,
İki insanın birbirine geç kalmışlığını
Sonsuzluk diye mühürleyebilirdi.

Ah, bir dokunuş kadar yakın olsaydın...
Sokaklar geceye bu kadar erken gömülmez,
Pencereler içeri sızmayan bir ışığı beklemezdi.
Sana varmak üzere yola çıkan düşüncelerim
Yalnızlığın o soğuk sınırında
Kendi ayak izlerine basarak
Geri dönmezdi.