PAPATYALAR Şiiri

PAPATYALAR Şiiri

Bir ömrü dağıttık
Avuçlarımızda,
Beyaz taç yapraklar.
Kaç kent terk edildi,
Kaç aşk kapısı kapandı.
Ölümler satırlara sinmiş,
Yaseminle ıslak toprak kokusu...

Geride, bir gölge
Çocukluğun o saf akışı…
Kendini bırakmak ırmağa,
Dicle’nin serin kollarına.
Kırklar Dağı’nda yetim çocuklar
Bir parça kalıyor içimde,
Gözler kocaman, küçük eller,
Umutları kırılgan.

Gele vazgeçme
İçimdeki yetim çocuk
Bir anda büyüsün,
Sonra yine küçülsün kucağında.
Gel ki bahar geri dönsün,
Papatyalar seviyor desin bu sefer
Tek tek değil,
Hep birden,
Bir mecburiyet
Islak, sıcak,
Hiç bitmesin istediğim.

17.04.1993

Yayınlanma: 15.10.2026 10:40
Düzenleme: 15.10.2026 10:40

Ali Fırat Dicle Şiirleri

Şiiri Paylaşın

4 kez okundu.

PAPATYALAR Şiiri İçin Yorum Yaz...

Yorumu Kaydet

Bu şiir hakkında henüz yorum yazılmamış.
İlk yorumu üstteki formu kullanarak yazabilirsiniz.