ADSIZ GÖLGE Şiiri
ADSIZ GÖLGE
Zamanın güneşe uğramayan anında
Sürtünerek geçen
Adsız gölgeyim ben.
Gece, düşlerimin ince camlarına
Kurşun kalemle çizilmiş
Solgun bir çatlak bırakır.
Sakın bırakma o ilkbahar ışığını
Dolsun diye içime.
Çoktan kar tutmuş kuyunun dibine
Yerleştirdim nefesimi.
Sessizlik, kaburgalarımda büyüyen
Taş bir mabet.
Her yankı gelir
Orada diz çöker.
Tenim, unutulmuş bir kışın
Parmak iziyle mühürlü.
Bırak, çağırma beni geri.
Kendi gecemin karanlık sularında
Bir batık şehir gibi kalayım.
Kader yazdıysa adımı
Bir azabın altına.
Korların kızıllığından,
Güneş görmemiş
Buzulun içten içe çatlayışından
Gelsin acısı.
15.02.2001
7 kez okundu.