İÇİMDE TAŞINAN ŞEHİR Şiiri
İÇİMDE TAŞINAN ŞEHİR
Bir göçün iç cebinde unuttum kendimi,
Katlayıp koydum kalbimin astarına adını.
Gece, kırılmış pusula avuçlarımda,
Kuzey yerine seni gösteriyordu hep,
Sana çıkıyordum kayboldukça
Beni hatıralarının gölgesi
Sürüklüyordu ayaklarım yerine
Yollar vardı, uzun, ürkek, suskun…
Bir kısmı çocukluğuma açılan,
Bir kısmı senden sonra içime çöken
Issızlığın paslı kapısına.
Alnımın ortasında bir sızıydın,
Gecenin nabzında saklı bir ürperti.
Boğazımda cam kırıkları,
Uçurtmalarına bağladım fırtınalarımı
Rüzgârın savurduğu yerde eksildim biraz.
Kimsenin yaşamadığı, haritalardan silinmiş
Yıkık şehrin ayakta kalmaya direnen
Son sokağında yeniden öğrendim beklemeyi.
Duvarları unutulmuş evlerin gölgesinde,
Enkazın içinden geçen tek çocuk kahkahası,
Yeniden hatırlattın gökyüzünü
Ölmeye yüz tutmuş kente
23.11.2013
6 kez okundu.