Ömrümü Yedin Zalim Şiiri
Ömrümü Yedin Zalim
Ömrümü Yedin Be Zalim
Ömrümü yedin be zalim,
Hep firari, hep kaçak oldum.
Kaçışlarım ansızın başladı,
Bir ömür böyle savruldum.
Laz kızıydım, Osmanlı kadınıydım,
Nasıl oldu da savunamadım kendimi?
Sustum, içime attım her şeyi,
Kırıldım ama anlatamadım derdimi.
Ömrümü yedin be zalim…
Almanya ile Samsun arasında
Bir ömür yol oldum kendime.
Kaçışlarım yine ansızın,
Sığamadım hiçbir yere.
Kan bağlarım sahipsiz bıraktı,
Gurbet ellerde acılar büyüdü.
Almanya’da gözlerimde korku,
İçimde fırtınalar yürüdü.
Çarşambalıydım, korku bilmezdim,
Üstüme ölü toprağı serdiler.
Sesim kısıldı, susturuldum,
Kendimi savunamadım yine de.
Ömrümü yedin be zalim…
Hangi çıkar, hangi kin bu?
Kimden geldin, neyin nesin?
Bu kadar acımasız olunmaz,
Söyle, insanlığın nerede senin?
Ömrümü yedin be zalim,
Bir ömür yük oldun yüreğime.
Geriye kalan kırık bir hayat,
Ve suskunluk düştü dilime.
Fatma Duran
Şiir Teması (Konusu): Samsun Çarşamba hikayesi
475 kez okundu.