Fahr-i Kâinat Efendimiz (s.a.v.) Şiiri

Fahr-i Kâinat Efendimiz (s.a.v.)

Allah, Muhammed'siz yalnızlaşırdı,
Yaratıp hasreti dinmese idi.
Ne kürre ne de arz mânâ taşırdı,
Dünya hatırına dönmese idi.
Direksiz yükselip ne düzülürdü,

Gökte ne güneş ne ay süzülürdü.
Konuşamaz diye çok üzülürdü,
Cebrâil'le Kur'ân inmese idi.
Ne Kâbe'de putlar yere vururdu,

Ne müşriğin Sâve Gölü kururdu.
Belki bin yıl daha yanar dururdu,
Mecûsî ateşi sönmese idi.
Kayırmasa huzuruna almazdı,

Miraç hadisesi vukû bulmazdı.
İlâhî sırlara vâkıf olmazdı,
Burak'la Refref'e binmese idi.
Esmezdi âlemde İslâm havası,

İ'lây-ı kelimetullah davası...
Yoktu hem avâmı hem de hâvası,
Hak, zıddı bâtılı yenmese idi.
Melekü'l-mevt emrolunup göçüne,

Yaşı girmesiyle altmış üçüne,
Hicrândaydı vuslat aşkı içine,
Ecel-i müsemmâ sinmese idi.

Şerif; salavâtla sarıl sen yine,
Resûlü's-sekaleyn tüm ins-ü cin'e!
Ümmet yoktu Hak indinde kendine,
Hâtemü'l-enbiyâ denmese idi.

20 Ağustos 2025
İzmir

Şerif Mengütemür Şiirleri

12 kez okundu.