Ben Yalnızların Şairiyim Şiiri
Ben Yalnızların Şairiyim
Yanımda çok insan vardı…
Ama ben,
kaçının gerçekten yanımda olduğunu
geç öğrendim…
Meğer bazıları beni değil,
menfaatimi sevmiş…
“Seviyorum” dediniz, inanmıştım,
Sözlerinize gönül bağlamıştım.
Siz dost sandığım bir yalanmışsın,
Ben sizleri gerçek sanmıştım.
Dost dediklerim birer birer gitti,
Çıkar bitince yüzlerde değişti.
Ben herkesi kendim gibi bildimde,
Meğer dünya böyle değilmiş…
Ben yalnızların şairiyim,
Yalan sevgilerin kaderiyim.
Kimse kalmayınca yanımda,
Ben yine kendi kendimeyim....
Seviyorum diyenler hani nerede?
Dostunum diyenler şimdi kimlerle?
Menfaat bitince gördüm yüzler degişdi,
Herkes kendi derdine dönmüş…
Bir zamanlar “kardeşim” dediler,
Düştüğüm gün sessizce gittiler.
Ben yaralarımı saklarken içimde,
Onlar arkamdan güldüler....
Ne dost kaldı, ne de kalabalık,
Ama hâlâ dimdik ayaktayım.
Sahte dostlardan kurtulunca
İlk defa kendimi tanıdım...
Ben yalnızların şairiyim,
Kırılmış kalplerin sesiyim.
Beni çıkar için sevenlerden
Artık uzak bir yerdeyim....
Sevgi dediğin satılmaz,
Dostluk menfaatle olmaz.
Kalpten seven insan
Yoklukta da seni bırakmaz....
Şimdi soruyorum kendime.
Ben mi çok inandım?
Yoksa siz mi
çok güzel yalan söylediniz?
Bir insanın kalbine girmek kolay…
Ama o kalpte
adam gibi kalmak zor...
Ben yalnızların şairiyim!
Yalanların değil, gerçeğin peşindeyim!
Beni seven böyle sevsin,
Sevmeyen ise çeksin gitsin…
Ben yine kendi halimdeyim!
Yanımda kimse kalmasa da,
Ben kendi kendime yeterim.
Sahte sevgileriniz sizin olsun.
Ben gerçek bir kalbi beklerim....
Ve bugün…
Beni yalnız bırakan herkese
tek bir sözüm var:
Sahte dostlar İyi ki gittiniz…
Çünkü siz gidince
ben kendimi buldum.
Ben…
Yalnızların Şairiyim.
13 kez okundu.