Gölgesinden Korkan Fırıldak Şiiri
Gölgesinden Korkan Fırıldak
GÖLGESİNDEN KORKAN FIRILDAK
Meydana çıkınca titrer dizlerin,
Kuytu köşeleri arar gözlerin.
Yalanla dolanla biter sözlerin,
Kendi gölgesinden korkan Fırıldak
Aslan kesilirsin evde hanıma,
Dışarda bürünürsün kuzu postuna.
Bir sinek konunca nazik burnuna,
Kaçacak yer arayan ödlek fırıldak
Lafa gelince hep mangal külüsün,
İş başa düşünce korku gülüsün.
Sanki yaşayan korku filmi rolüsün?
Yüreği kuş kadar ürkek fırıldak.
Kavga gürültüde en önde kaçan,
Dostunu darda koyup kanat açan.
Etrafına sürekli yılgınlık saçan,
Rengi kâğıt gibi uçuk fırıldak
Yiğitlik senin neyine be insan?
Korkuylan kurulmuş senin şu dünyan.
Gerçekler gelince bozulur rüyan,
Cesaret yanından geçmez fırıldak
Zihni sorsa cesurum dersin ama,
Yama tutmaz artık edebin kara.
Hicvim feda olsun sen gibi korkaklara
Tırsıklar namı, pısırık fırıldak
YazanŞair: Zihni DERİN
14.02.2026.
237 kez okundu.