BENİM ÇOCUKLUĞUM şiiri, Emre ZEYBEK şiirleri

BENİM ÇOCUKLUĞUM Şiiri

Ben varlığın içinde, yokluğun çocuğuyum.
Elinden tüm mirası alınan,
Geçmişi acımasızca karalanan,
Babasından, dedesinden ayrılan,
Kendi vatanında sürgün olan,
Bir çocuktum.

Paramparça ederek yurdumu,
Arşivlerde bile koymadılar,
Bir yudumunu.
Kızarak savunur gibi yaptılar,
Biri karşılarında durdu mu?

Ben, babası dik duruşuyla ezilen,
Bir çocuktum.

Ne kadar mukaddesat varsa;
Acımadılar,
Silip attılar,
Yetmedi, bir de içine,
Hayvan kattılar.
Zalimliklerini abarttıkça abarttılar.
Maneviyatına bile saygı duyulmayan,

Mevlana şehrinde doğan,
Bir çocuktum

Sadece Arap’ın sanıp,
Dinimi bile yasakladılar.
Yaradan’ı her yerde değil,
Sadece gökte sandılar.
Kelamullah’ı bile yalanladılar.

İnancın gizlice yaşandığı beldede,
Gözünü hayata açan,
Bir çocuktum.

Öne çıkanı,
Hep arkaya attılar.
Binlerce yıllık maziyi,
Kâğıttır! deyip,
Üç beş kuruşa sattılar.
Bana tarihimi,
Gerçek yerine masallarla anlattılar.

Ben kişiliğini,
Sahte kahramanlardan alan,
Bir çocuktum.

Gerçekleri zalimane bir şekilde sakladılar.
Sağdan soldan aldıklarını,
Zor zoruna bize sattılar.
Medeniyet yalanına bulayıp,
Dayattıkça dayattılar.

Ben beyni yıkanmış,
Elması, kömürden değerli sanan,
Bir çocuktum.

Yayınlanma: 28.04.2026 10:54
Düzenleme: 28.04.2026 10:54

Emre ZEYBEK Şiirleri

Şiiri Paylaşın

BENİM ÇOCUKLUĞUM Şiiri