Vakit Akşam şiiri, Fatma Ayten Özgün şiirleri

Vakit Akşam Şiiri

Vakit yine akşam
Güneş battı sonunda
Güneşin şavkı vurdu denize
Her taraf kızıla boyandı
Yakamozlar oynaşıyor suyun yüzünde
Dalgalar dövüyor koyların kıyılarını
Kulaklarımda dalgaların hırçın sesleri

Dalıyor gözlerim uzaklara
Sonsuzluğun ufkunda kayboluyor
Diner mi bende ki bu hasret yüreğimde ki özlem
Sende her mevsimden esintiler vardı
Bambaşka dünya vardı bakışlarında
Gecelerimde sensizliğin matemi var

Bakmayın gülüşlerime
Bedenimde yılların yorgunluğu var
Anlatmak istediğim bir çok şey var aslında
Yüreğimin derinliklerinde

Anlatamıyorum
Dilim damaklarıma yapışıyor
Dudaklarım da tutsak kalıyor kelimeler
Köreldi bedenim bu aşk fırtınasında

Üstelik bir de ayaz vurdu
Söndü yüreğimde ki umutlar
Takvimden bir yaprak daha düştü
Bir gün daha gitti ömrümden

Git gide kısalıyor zaman
Bir aşk döngüsünde zamanla yarışıyorum
Sensizliğe bürünmüş akşamın ufkundayım

Hasretinin acısı çöktü içime
Yüreğimi yakmakta
Seni sonsuzluğun ötesinde özlüyorum
Hiçliğe doğru yol almaktayım
Korkarım tekrar doğmayacak güneşim