Aşık Viyolanın İntiharı Şiiri

Aşık Viyolanın İntiharı Şiiri

Bir hülyalı nehrin kenarında
Yorgun ve solgun bir evcik vardı
Yaşlı bir viyolonist ve yanında
Bir şuh keman ve bir de viyola vardı

Ev kırık dökük ama dipdiri bir aşk vardı
Evdeki viyola, yeni ve cazibeli kemana aşıktı
İkisi hep yanyana dururlar, aşkı yaşarlardı
Ama yaşlı müzisyen hep kemanı alır çıkardı

Viyola beklerdi zarif ve edâlı kemanın yolunu
Gece gelirdi keman öperdi viyolanın kolunu

Bir gün dalgın geldi keman, konuşmadan uyudu
Bir viyolonsele kapılmış, unutmuş viyolanın ruhunu

Viyola âh u enînle söyler; ben aşk viyolasıyım yalan yok
Ancak ben sever ben inlerim kemanıma en çok
Keman kadar ünüm olmasa da aşkımın emsali yok
Yalnız bendedir sevda, çellolarda böylesi yok
Dinle beni göremezsin viyollerde benim gibisini
Bir gün çok ararsın ama bulamazsın izimi

Keman tutulmuş çelloya yüz çevirir viyoladan
Çello bacaklardan öte yol bilmez ki
Bense aşkın bağrındayım, der viyola durmadan
Kemansa çellonun aşkıyla sermest inlemekte tutkudan

Bir gün yaşlı müzisyen viyolayla çıkar evden
Caddede açılıverir viyolanın kutusu birden
Üstünden nice arabalar geçer viyola ses vermez
Gövde ezik, teller kopuk, viyola d'amour geri gelmez

Gültekin Avcı
Gültekin Avcı şiirleri

Yayınlanma: 13.07.2025 12:39
Düzenleme: 13.07.2025 12:37

Gültekin Avcı Şiirleri

Şiiri Paylaşın

254 kez okundu.

Aşık Viyolanın İntiharı Şiiri İçin Yorum Yaz...

Yorumu Kaydet

Bu şiir hakkında henüz yorum yazılmamış.
İlk yorumu üstteki formu kullanarak yazabilirsiniz.