Ahmet Yalçınkaya

Kulların kapıda hep hazır kıta, Panayır mı düzenledin, ne rağbet? Emir buyur izdihamı engelle, İstersin kayıplar olmasın elbet.

kapılmışım bir girdaba ki ürkütür his ve zaman labirentlerde kaybolur aklım özler masum bir yürek fırtınanın alın çizgilerinde mahpus duruyor ağlamadan naçar, telaşlı ve üzgün olarak sinemde davetkar serap,

zamanı kesmekte sır verir gibi ruhunu arayan şu ikiz köle; toprağında hüküm süren perinin elleri ne kadar benzer ki güle,