Aziz NESİN

Annem okuryazar değildi. Ama ince, sağduyulu bir kadındı. Bütün analar dünyanın en iyi kadınlardır. Benim annem de benim annem olduğu için dünyanın en iyi kadındır. Bir gün bahçeden çiçek koparıp anneme getirmiştim. Annem sevindi. "Hadi, biraz daha çiçek koparalım" dedi Bahçeye çıktık. Bana bir çiçek gösterdi. Bak, dedi. Ne güzel çiçek...Bu çiçekler de canlı,

Söz verdiğimiz yerde buluştuk söz verdiğimiz zamanda değil. ben yirmi yıl erken gelip bekledim sen geldin yirmi yıl geç

Kendiliğimden şiir yazmadım Şiir yazdırttı kendini Hiçbir seviyi ben bırakmadım Seviler bıraktırttı kendini

Yanyana geldikçe daha uzak Birlikteyken daha kimsesiz Bir ağırı sızım sızım yeri belirsiz O da yalnız

Yine yalnız değilim her zamanki gibi Bu Uzakdoğu gecesinde yokluğunlayım Aramızda yirmi beş bin kilometre Sen kıştasın ben yazdayım

Kitabımı sana adamak istedim Gözlerine baktım Gözlerin yok Öpmek istedim

Yok başka hiçbir umarın En granit kayanın en ortasında Balta girmemiş karanlıklarında kıpırtısız Ya ölmektir kurtuluşun

Bilirsiniz sözümde hep durmuşumdur duracağım Sevgilime söz verdim ben yirmi yıl yaşayacağım Düşmanlarım sevinmesin yirmi yıl sonra yok diye Belli değil yirmi yıla ne zaman başlayacağım

Demek yazamadan Demek okuyamadan Demek konuşamadan Hem de ölmeden yaşanabilirmiş

Ben tanırım Bu bulut bizim oranın bulutu Hemşeriyiz ne de olsa Benim için kalkmış ta Sıvas'tan gelmiş

Mapus damı bana çok şey öğretti Ama en çok sabretmeyi Yalnızken kalabalık olmayı Kalabalıktayken de kendimle kalmayı

İçimde bir merak öyle bir merak Ölümümden bir ay sonra bir güncük yaşamak Ve dostu düşmanı Suçüstü yakalamak