Boğaç Yüzgül

Karlı dağlara doğmuştu güneşin, Akşam vakti, sıcacık Damarlarımda gündoğumları bir sevgi dolaşıyordu, Ramak kala aşkına sevdalanmaya;

Şiirlerde bırakacağım ismini, Kısa bir andı zaten; Kısacık dörtlüklerde ve okunduğunda

Yarım kaldı son dizelere ulaşmayı bekleyen kelimeler; Öksüz kıldı hatıralarını; Göksüz bulutlar içlerine boşalıyor sağanaklarını; Asılsız çarelerle yürüyor yollarına çaresizliğim;

Gençliğinde gördü gezlerin gözlerimi, Gençliğim de gözlerinde gördü; Gençliğinde gördüğün gözlerindeki gözlerimi; O gün bütün sözlerim, gözlerinle doldu;

Bir köşeye sinmiş sensizliği sindirilmiş hisettirme telaşıdır aslında ruhumun aradığı, Bir kadeh, bir kadeh daha derken; yarıya inmiş onca şişeye bindirilmiş tonlarca yük; Boşlukta, hiçbir boşluğun boşluğunu doldurmyacağı gibi büyük ve maalesef gerçek bir hüyük kadar eski hikayelerle desteklenmiş

Sendelemiş gariplikler şaşkınlığına düşümşlüğün bedelini ödüyor yalnızlıklarımız, Sorusu sorulmamış yanıtlarımızın sorgulanışı var boş kalmış hanelerinde ve ısrarlı vefasızlıkları emek kokan ellerimizi kırma vefasızlığındaki ellerinde, Dillerinde; sevgisizlik lugatından sıralanmış her harften demet demet söz edilişlerimiz

Issızlıklardan sesleniyorum, ıssız yalnızlıklara; Tek başına ve anlamamalarından yoruldum, Anlatamamaktan, anlaşılamamaktan değil;

Ayın son dördünü çağırmıştı o gece beni, Son dördün; Okulda öğrenmiştik, Fen Bilgisi dersiydi, eminim sen de gördün,

Adının yerini tutar mı bilmem; Adımını bana attığın günün heyecanı; Ya yaşama sevincimin sevinci; Sevince unutuluyor kederler derler,

Gözüpek nehir yataklarında bıraktım düşünmeyi; İpek kıvrımlı yokuşlarda, Kuşlarda aramıştım sevgini, Dengini bulurum diye