ISSIZLIKLARDAN ISSIZLIKLARA

Issızlıklardan sesleniyorum, ıssız yalnızlıklara; Tek başına ve anlamamalarından yoruldum, Anlatamamaktan, anlaşılamamaktan değil; Anlamayanlardan, Ruhlarına bir damla olsun aydınlık damlamayanlardan, Yoruldum... Sonsuzdur bütün nota dizimleri, Tınılarımı yitiriyorum ıssızların ıssızlık ısrarlarında, Esrarlarında aslında hiç de gizem olmayanlardan yoruldum; Sıkıldım sıkılaşmış saflarını iyice sıklaştıranlardan, Sıkıcı sıkılganlıklarından sıkılmayanlardan sıkıldım... Kar yağmıyor artık, Karanlıklar, karlara da kara çaldı , Karabasan ömürlerini soluyoruz ve mecburen ve onlarla birlikte ve onlarsız yoluyoruz saçımızı başımızı onlara dair sohbetlerde... Anılarımız da karalanmıştır, karalanıyor; karalanır; Fark etmeden yaralanır, yaralarlar; Belki bir gün karanlıın kapısını aralarlar; İçeri sızan aydınlığa sımsıkı sımsıkı sarılırlar diyedir bütün çaba; Ama kumaşından ve kaba saba ve tek bir kitap yaprağı açmamış beyinlere hitap, Bitap düşürdü, Yoruldum, Yordular... Çünkü durdular hep, Oldukları yerde durdular, Onlara kim olduklarını, karanlığı sordular; Kudurdular, daha da kudurdular; Belki bu nesil dururlar, durulurlar ümidi de yoruldu benimle beraber; Durmadılar, Aydınlığı hiç sormadılar; karanlıklarıyla yordular, Yoruldum karanlıklarınan ve yarınsızlıklarından; Yarınları, yarınsızlaştırmalarından yoruldum;