Karma Arşiv

Ölüler şiir yazamaz derdim kendime Hayattasın, yaşıyorsun sen! Bak, sarmış dört yanımızı Yeni bir çekirdek filizlenmiş toprakta

Hayatım boyunca kaçtım ölümden Sevimsiz gelirdi bana zulümden Tiksindim dünyanın gaddar yüzünden Perdenin ardında rahmeti gördüm

Taşlı gümüş yüzük Yüzük tak, yüzük tak, yüzük tak Sağ serçeye tak, sağ serçeye tak Gümüş tak, gümüş tak, gümüş tak

NANKÖR OLMA EMEKLİ Nankör olma emekli ne istiyorsun, Aldığın her nefes, soluk bedava, Utanmadan bir de açım diyorsun,

Azameti gördüm Azametin reisini gördüm geçen günü Artıyor gücümüz geçen günden günü İşin aslı saklıyor namussuz şeytanlardan

Dünya aşktı oysaki Gözleri sürmeli beyaz Zülf-ü topraktan kara Halbuki dünya aşktı

Uzaktaki yıldızlarda sürekli bir ışık, Adın yankılanır, geceler fısıldar. Her kalan hatıralar, bir bakışlık, Kalpte iz bırakan o güzel anılar.

Oduncu Oduncu denince ne gelir Odun kesen ne demek ister Gül benim, misvak udh benim

ŞAİRLERİN ÜNVANLARI 1-Vatan Şairi:Mehmet Akif Ersoy 2-Mistik Şairi:Necip Fazıl Kısakürek 3-Bayrak Şairi:Arif Nihat Asya

Erkeklere özel Pamuktur, sanki kokar Geylani Kürdandır, san İmam-ı Rabbani İlimdir, istibradır ilim

Bir yolculuğa çıkmış gibiydik, ama sanki farklı rotalar seçmiştik. Adımlarımız aynı hızda, fakat kalplerimiz farklı notalarda çarpıyordu. Uzun uzun konuşmak gerekti belki; anlatmak, anlatılmak, duymak, dinlenmek. Sesimizin kısılmasına izin vermeden, boğazımız düğümlenmeden… Ne kadar da çok şey vardı içimizde birbirimize akıtamadığımız; öyle çok ki, sessizliğimizin ağırlığı altında ezildiğimiz anlar çoğalıyordu. Bazen kelimeler en yalın halleriyle sökün etmeliydi dudaklarımızdan, oysa biz cümlelerimizin ağırlığından korktuk. İma ettik, gizledik, kenarından köşesinden dolanarak gerçekleri sakladık. Belki de kırılmaktan, kaybetmekten çekindiğimizdendi bu hâlimiz. Sessizlik, sığınabileceğimiz güvenli bir liman oldu. Anlaşılmamış olmanın o acı tadını, paylaşılamayan hislerin yalnızlığını yudum yudum içimize çektik. Birbirimizi kaybetmemek uğruna sustuk, ama sustukça daha da uzaklaştık. Bir kelimenin peşinde koşmakla geçen onca zamandan sonra anladık ki; yaralarımız, anlatamadıklarımızın yarım kalan sesinde gizliydi. Birbirimize söyleyemediklerimizle inşa ettiğimiz bir duvar vardı aramızda ve o duvarı aşmak yerine, üstünden bakıp uzaktan el sallamakla yetindik. Üzgündük, ama üzgün olduğumuzu bile konuşamadık. Uzun konuşmalarımız olmadı, belki de konuşmayı hiç öğrenemedik. İçimizde fırtınalar koparken bile birbirimize bakıp yalnızca gülümsedik. Anlaşılmanın verdiği o huzuru aradık, ama anlaşılmamışlığımızın içinde boğulduk. Bu yüzden şimdi, artık hiçbir şey söyleyemediğimiz bir noktada durmuş, uzaklardan birbirimize bakıyoruz. Upuzun konuşmak gerekti; ama biz yalnızca ima ettik, suskunluklarımızın gölgesinde kaybolarak...

Bozkurtların Celali Çayımı içtim Ülkü ocakları ikramından Dibinden çayın demi çektim sürme niyetinden Göz kapaklarıma ve gözaltlarıma parmağımlan