Kemal ÖZER

öyle inaçlı yaz ki onu, ne silmek mümkün olsun, ne saklamak gün ışığından. Yıksalar bile yazdığın duvarı gene de okunsun boşlukta. Geçsin bakışlardan ellere, ellerden duvarlarına bütün sokakların. Kemal ÖZER

sor kendi kendine bir sabah av hazırlığına başlarken sulara kim salar ilk güneşi sen kayığına binmesen

Bir alev gibi ozanın karısı. Nereye yürüse onunla karşılaşıyor, onun tuttuğu aynada görüyor ozan ilerde şiire dönüşecek ilk ipuçlarını.