Mustafa IRGAT

Çürümeye yüz tutmuş bir elmayım ben, can havliyle dalına tutunan. Pulu çalınmış bir mektup. Yarım bırakılmış bir roman.

Yalnızlığın korkusu sarmış ruhumu. Saf tutmuş rakamların mesafesizlikten mat olmuş soğukluğuyum ben, abaküslere sığmayan.

Kasımda aşk başkadır deyip ne çok aya yazık ettiler. Oysa, en zeminsiz gülüşünü savurmaya çoktan hazırdı eylül.

Narin ellerini, gül kokulu saçlarını, inci karası gözlerini, tuale resmeyleyip durdum bütün gece. Perdeleyemedim, göz kapaklarıma müdavim siyahlıklarla.

Tavanımdaki rahnelere yama seçtim gök kubbemin. satır satır yeniden süsledim, vurgu verdim,yenir yaptım

Sonbaharı beklemek gibiydi seni beklemek. Rüzgârına, gelgitlerine, hazırlanmak; tedirgin kalmaktı seni beklemek. Loş yolların balkonlara hapsettiği