Seni Beklemek
Sonbaharı beklemek gibiydi seni beklemek.
Rüzgârına, gelgitlerine, hazırlanmak;
tedirgin kalmaktı seni beklemek.
Loş yolların balkonlara hapsettiği
yalnızlığımdı seni beklemek.
Kekremsi kokan ablak sokağa doğru,
boynunu uzatmış gece lambasına rağmen.
Öylesine asi öylesine umarsız duran
üstü açık bir çukurun
huzursuzluğunu yaşamak gibiydi seni beklemek.
Patika yollarını bilemediğin
bir dağa tırmanmanın zorluğuydu
seni beklemek.
Gecenin bilmem kaçında
gözümü hiç bilmediğin,
görmediğin bir yerde açmaktı seni beklemek.
Vitrinlere bakmaya dalıp
babasının elini bırakmış bir çocuğun
kaybolma hissini ilk yaşadığı anlardaki
o yüksek korku gibiydi seni beklemek.
Sertti,
kağıt kesiğinin yakıcılığı gibiydi,
boğaza düğümlenen ilk söz yumağı,
sokağa atılan bir kedinin ilk gecesi,
deprem anında bir türlü açılmayan
kapı önündeki bekleyiş gibiydi,
seni beklemek.