Mustafa ŞERBETÇİ

KAMERİ HİLÂLİM Kameri hilâlim,yandım avazım, Şakıyan bülbüldüm,lâl etti beni. Dolunay sinede,gonca açıldı,

GÖĞ ERÇİN Göğ erçin buldu beni, Ağzına aldı beni, Kısmetim dergah imiş,

BAHTI GURBET Gurbet kahrın bilen bilir, Kara bahta yanan bilir. Ateş düşürür yüreğe,

BİR NEFES VER. Ağ toprağın ağ üzümü, Sabah yeli sana essin. Sen söyle,seherde kelamın,

HER BİRİMİZ BUĞDAY TANESİ Duyduğun zamanın, sesi saatin sesi. Tıkırtının ne geçmişi duyulur, ne geleceği. O anı yaşarız, ya gündüzü, ya geceyi.

 DENİZCİ Kovada,tutulmuş balık misali, Üstte kalsan da,altta boğulsanda,

. DÖRT YAŞINDAYIM, DÖRT Yaşım dört, yoksulluk diz boyu. Ne ayağımızda çorabımız, ayakkabımız; ne sırtımızda mintanımız var. Dört kardeşiz; en büyüğümüz ablamız on iki, diğer ablam yedi sekizinde, küçüğümüz Allah’ın insanı daha ikisinde. Dört yaşındayım, kerpiç evde dört duvar içinde. Ne kapımız var ne penceremiz. Her yer çulla, çuvalla kapalı. Hava soğuk, ev zifiri karanlık. Babamız gözümüzde heybetli bir çınar. Annemiz mide hastası; bir deri bir kemik, devamlı yatakta. Ne gülüşünü gördüm ne gülümsemesini ne de gülme sesini... Evin içi yankılı bir inilti. Ne doktor gördük ne ilaç ne hastane.

GÖĞ FİRİK Baş olduk,saman ettiler, Temmuzda,harman ettiler bizi. Göğ firik,ateşte kavruldu,

NALIN NALBANTIN TÜRKÜSÜ Demir çekiç, çelik örs. Yokmu,sizin sahibiniz. Yokmu,size yol gösteren.

GÖK KUBBEN YİNE MAVİ Bugün de gün battı ,garibim. Gün,ırak dağ ardında,son nefesimde. Çıkardı şapkasını,verdi son selamın,

ÜZMEYİN ANNEM Dün beydağı kar gördü,çarşafı beyaz Sen de gördün mü gökteki annem. Kepeze kar yağdı,saç sakal beyaz,

BRE GAFİL Zannetme ki sen yazarsın, Bu şiiri gül yazar Yürekte gönül yazar