Şehmus YILMAZ

Sesiz Bir Sokaklarda Yanlız Yürüdüğüm ışıksız Yollarda Sesizlik Alır Beni Götürür umutsuzluğa Ay Doğdumu Bahtsiz Yüzüme Geceler Hüzünler Vurur içime içime Ellerim Titrer Hislerim O An Biter Efkar Başlar Kafam Hafif Dumanlı Bir Deniz Kenarında Yıldızları izler Yanlızlığmı Gideririm Sensizliğin Yok Bir Çaresi

Hani erken inerdi karanlık, Hani yağmur yağardı inceden inceden Hani Ellerini Hiç Bırakmayacaktın Ellerimden Ne Oldu Aşk zor mu Hani Ellerim üşüdüğünde Ellerimden Tutup Acılarımı Dindirecektin Hani Yalanmydı Bana Bakan Gözler Tuttuğun. O Kuru. Sözlerin..

Esirim Sana Olan Aşkıma Deli Rüzgarlar Gibi Beni Sarsalar Sana Anlatamam olan Aşkımı Yalnız Yürüdüğüm Zamanlar Seni Düşünür Düşünürümde Ellerim Kelepçeli..'' Zamanlar Geçmiyor Sanki Nöbet Beklerim O ufacık Pencere kenarlar

Sen Güneşin ilk Doğduğu Yüreğimin ilk Baharı Karanlığın Bittiği Yerdesin Sen Kalbimde Yatan TEK Sevgilimsin. Eğer Gök Yüzü Gece Mavisi Deniz Bir Şişe Mürekkep Olsaydı